Wielkanocne jajka z Grand Theft Auto

Rozjechanie całego rzędu mnichów Hare Kryszna za jednym razem sprawia, że ekran eksploduje słowem „GOURANGA!” (prawdziwe pozdrowienie ruchu Kryszna, znaczące mniej więcej „bądź szczęśliwy”) i wypłaca hojną premię punktową. Stało się to jednym z założycielskich żartów humoru GTA, wspominanym przez Rockstar do dziś.

Wśród ośmiu wybieralnych przestępców pierwszego GTA jest jeden o imieniu Travis — imię, które fani od 1997 roku odczytują jako mrugnięcie do Travisa Bickle'a, taksówkarza granego przez Roberta De Niro w Taksówkarzu (1976). Cała obsada (Bubba, Troy, Kivlov, Ulrika...) już nadawała serii kpiarski ton.

Stacja Head Radio debiutuje w GTA z 1997 roku, a potem powraca w GTA 2, GTA III i Liberty City Stories, z własną ścieżką i prowadzącymi. To najstarszy przykład traktowania przez Rockstar stacji radiowych jako ciągłego uniwersum równoległego — nawet gdy reszta kanonu jest resetowana.

Pierwsze GTA zawierało już mapę świata całej franczyzy: jego trzy miasta nazywają się Liberty City, Vice City i San Andreas. Każde zostałoby odbudowane od zera w erach 3D i HD — a powrót do gry z 1997 roku to odnalezienie „szkicowej wersji” najsłynniejszych scenerii gier.

Anywhere City jest pełne grup naśladowców Elvisa chodzących stadem. Rozjechanie całej grupy naraz wyzwala premię i klasyczny napis „Elvis has left the building!” na ekranie — duchowa siostra GOURANGI! z pierwszej gry.

W GTA 2 zapisanie postępu oznacza wejście do kościoła z wielkim szyldem „Jesus Saves” („Jezus zbawia” — gra słów z „save”, czyli zapisem gry). Po zapłaceniu dziesięciny 50 tys. USD głos krzyczy „Hallelujah!”. To jeden z najbardziej pamiętanych żartów interfejsu ery 2D.

Rozjeżdżalni mnisi z pierwszej gry wracają w GTA 2 jako pełnoprawna frakcja: Kryszna, z własnym terytorium, misjami i pojazdami (furgonetka Karma Bus). Wewnętrzny żart trwa dalej — premia GOURANGA! wciąż jest w grze, teraz wymierzona w cały gang, który odpowiada ogniem.

Aby wypromować grę, Rockstar nakręcił aktorski film krótkometrażowy (~8 minut) w Nowym Jorku, pokazujący Claude'a Speeda kradnącego auta i uciekającego przed policją — jego sceny otwierają samą grę. To był pierwszy raz, gdy seria zyskała „krew i kości”, dekady przed dzisiejszymi kinowymi zwiastunami.

Protagonista GTA 2 nazywa się Claude Speed (imię ujawnione w instrukcji i oficjalnym krótkometrażu). Dwa lata później GTA III przyniosło niemego protagonistę, o którym San Andreas potwierdziłoby, że nazywa się Claude — Catalina woła go po imieniu. Rockstar nigdy oficjalnie nie potwierdził, że to ta sama osoba, ale zbieżność jest na tyle celowa, by karmić fanów do dziś.

Poza grywalną mapą istnieje „Ghost Town”: fragment miasta użyty tylko w przerywniku otwierającym (napadzie na bank). Kto zdoła tam dolecieć, znajduje billboard z reprymendą Rockstar: „Nie powinieneś być w stanie tu dotrzeć, wiesz?”. To jeden z najbardziej legendarnych easter eggów ery 3D.

Strzał ze snajperki w Księżyc sprawia, że satelita rośnie lub maleje, cyklicznie zmieniając absurdalne rozmiary. Zabawa zadebiutowała w GTA III i została zachowana w Vice City oraz San Andreas — i stała się tak lubianą tradycją, że Rockstar uczcił ją w późniejszych grach.

W misji „Two-Faced Tanner” Asuka każe Claude'owi zlikwidować tajniaka, który „dziwnie chodzi” i jest „bezużyteczny poza samochodem” — bezpośrednia kpina z Tannera, bohatera serii Driver, którego sekcje piesze były krytykowane. Rywalizacja producentów doczekała się odpowiedzi z obu stron.

Boss Diablos, który zleca misje z budki telefonicznej w GTA III, to El Burro — dokładnie ten sam zleceniodawca z oryginalnego GTA z 1997 roku, również w Liberty City. To był jeden z pierwszych bezpośrednich mostów między uniwersum 2D a 3D.

Stacje radiowe GTA III reklamują absurdy w rodzaju PetsOvernight.com, strony dostarczającej „zwierzątka domowe pocztą w pudełkach”. Rockstar zarejestrował domenę w prawdziwym życiu z kompletną stroną-żartem — zapoczątkowując tradycję przenoszenia satyry gry do prawdziwego internetu.

Chatterbox FM to cała stacja bez muzyki: sam Lazlow odbierający szalonych słuchaczy z Liberty City, w tym obywateli broniących „pozwalania dzieciom walczyć na noże” i lidera kultu proszącego o ochotników. To praktycznie godzinny odcinek komedii ukryty w grze — i wypuścił Lazlowa jako powracającą postać sagi.

Kod, który pozwala samochodom z GTA III szybować po nabraniu prędkości, wpisuje się jako „CHITTYCHITTYBB” — bezpośrednie nawiązanie do Chitty Chitty Bang Bang (1968), filmu o latającym aucie. Kody ery 3D były żartami same w sobie: każde hasło było starannie dobraną komiczną frazą.

Reklama „Maibatsu Monstrosity”, gigantycznego SUV-a, który „ledwo mieści się na ulicy”, wyśmiewa modę na terenówki — a japońska marka Maibatsu jest dziedzictwem po GTA 2, gdzie pojawiała się jako producent (Maibatsu Thunder). Fikcyjny producent przetrwał aż do uniwersum HD.

Ostateczny easter egg: sekretny pokój bez drzwi ukryty między dwoma budynkami zawiera tylko postument z gigantycznym czekoladowym jajkiem i napisem „Happy Easter!”. To Rockstar zamieniający termin „easter egg” w fizyczny żart — i stał się on kanonicznym przykładem cytowanym w każdej liście gatunku.

Wewnątrz dyskretnego Apartment 3C znajduje się łazienka o ścianach pokrytych krwią i piła łańcuchowa do wzięcia — rekonstrukcja sceny z motelu w Scarface (1983), w której Tony Montana o mało nie ginie od piły. Całe Vice City to list miłosny do osiemdziesięciolatek Briana De Palmy w Miami, a to najbardziej dosłowny liścik.

Ostatnia misja stawia Tommy'ego broniącego swojej rezydencji przed dziesiątkami najeźdźców z podwójnych schodów głównego salonu — choreografia identyczna z kulminacją Scarface, a sama rezydencja jest już repliką domu Tony'ego Montany. Różnica polega na tym, że tutaj boss może zwyciężyć.

Wraz ze wzrostem poziomu poszukiwania dwaj policjanci po cywilnemu w jasnych garniturach pojawiają się, tropiąc Tommy'ego białym Vice Cheetah — sportowym autem inspirowanym Ferrari Testarossa Sonny'ego Crocketta i Rico Tubbsa, gliniarzy z Miami Vice. Sama nazwa miasta i neonowa estetyka gry dopełniają hołd dla serialu.

Jedna z rezydencji na Starfish Island ma basen zbudowany w dokładnym kształcie „gwiezdnego R” Rockstar Games. To dyskretny podpis deweloperów, w całości widoczny tylko z góry.

Aby wypromować grę, Rockstar opublikował w prawdziwym internecie osobistą stronę Kenta Paula, zadufanego angielskiego menedżera z półświatka, napisaną w pierwszej osobie jako „strefa nostalgii lat 80.”. Postać mówiła o grze, jakby to było jej życie — pionierski marketing w roli.

W audycji radiowej Pressing Issues (VCPR) telewizyjny kaznodzieja Pastor Richards obiecuje ocalić wiernych przed apokalipsą, zabierając ich w „Pomniku Zbawienia” — rakiecie-drapaczu chmur w jego własnym kształcie, finansowanej z datków. Satyra na telekaznodziejów lat 80. to jedno z najostrzejszych nagrań audio Rockstar.